12
November 16, 2026

ทฤษฎีซื่อสัตย์ต่อโลกที่ทำให้ Patagonia พิสูจน์ว่าธุรกิจใส่ใจสิ่งแวดล้อมไม่ได้เป็นแค่อุดมการณ์เพ้อฝัน

หลังจากมีประกาศว่า Patagonia แบรนด์เสื้อผ้าเอาต์ดอร์สัญชาติอเมริกาจะมาเปิดร้านครั้งแรกในไทย ก็สร้างความตื่นเต้นให้คนรักการวิ่งเทรล เดินป่า ปีนผาไม่น้อย เพราะนี่คือแบรนด์ที่ใส่ใจทั้งการผลิตสินค้าคุณภาพ ตอบโจทย์กิจกรรมเอาต์ดอร์ และยังใส่ใจกับธรรมชาติที่อยู่รอบตัวพวกเขาไปพร้อมๆ กัน

“We’re in business to save our home planet”

เราทำธุรกิจเพื่อรักษาดาวเคราะห์บ้านเกิดของเรา

แม้จะฟังดูยิ่งใหญ่ บางครั้งคนก็มองว่าเป็นเพียง ‘อุดมการณ์สีเขียว’ ที่ทำไม่ได้จริง แต่คติของ Patagonia ที่ยืนระยะมา 50 กว่าปีนี้กลับพิสูจน์ให้คนทำธุรกิจและวงการแฟชั่น–ที่เปลี่ยนแปลงไปตามเทรนด์อย่างรวดเร็ว–เห็นว่าการทำธุรกิจที่ซื่อสัตย์ต่อโลก ‘มีอยู่จริง’  

ความตั้งใจที่แสนจะจริงใจนี้เองที่ทำให้ Patagonia กลายเป็นแบรนด์เสื้อผ้าที่แม้ไม่ได้เติบโตอย่างหวือหวาแต่ก็สามารถยืนระยะได้อย่างมั่นคง 

ฟังแล้วดูเหมือนง่ายอย่างถึงที่สุดที่ธุรกิจจะยืนหยัดรักษ์โลกได้ทันที แต่กว่าจะเดินทางมาถึงวันนี้ Patagonia เคยมีจุดเริ่มต้นผิดพลาดจากการทำอุปกรณ์ปีนเขาที่ทำลายหน้าผามาก่อน และเมื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองมาดูแลสิ่งแวดล้อม พวกเขาก็เจอกับยอดขายที่ลดลงเกินกว่าครึ่ง หรือในช่วงเศรษฐกิจถดถอย Paragonia ต้องกู้ยืมเงินจากคนรอบข้างมาทำธุรกิจ ปลดพนักงาน จนต้องทบทวนรากเหง้าดั้งเดิมของการทำธุรกิจไปพร้อมกับรักษาสิ่งแวดล้อม 

“แนวคิดแบบทุนนิยมคือการสร้างบริษัทให้เติบโตและมุ่งเน้นทำกำไรให้ได้มากที่สุด จากนั้นเมื่อขายกิจการออกไปแล้วค่อยผันตัวมาเป็นนักการกุศล แต่เราเชื่อว่าบริษัทมีความรับผิดชอบที่จะต้องทำสิ่งเหล่านี้ไปตลอดเส้นทาง เพื่อประโยชน์ของพนักงานและเพื่อประโยชน์ของโลกใบนี้” Yvon Chouinard ผู้ก่อตั้ง Patagonia ประกาศคำปฏิญาณ

เรื่องราวการสร้างแบรนด์ที่ไม่เป็นเส้นตรงนี้คือตัวอย่างที่ทำให้เราเห็นว่า การทำธุรกิจอย่างใส่ใจโลกไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นไปไม่ได้ หากคนทำธุรกิจตั้งใจจริง Biztory ตอนนี้จึงอยากชวนทุกคนไปย้อนดูเส้นทางการเติบโตของ Patagonia พวกเขาทำธุรกิจยังไงไม่ให้เป็นเพียงนโยบาย CSR ประจำปี ไม่มุ่งมั่นเพียงแค่รักษ์โลกเพื่อลดหย่อนภาษี แต่ตั้งมั่นทำให้โลกอยู่ได้และธุรกิจมั่นคงด้วย

เชื่อเลยว่าต่อให้คุณไม่ใช่สายกิจกรรมเดินป่า แต่เมื่อได้รู้จักแนวคิดของ Patagonia แล้ว คุณจะต้องอยากมีสินค้าของแบรนด์เอาต์ดอร์นี้ไว้ครอบครองสักชิ้นอย่างแน่นอน 

ทำเรื่อง ‘เขา’ ให้เป็นเรื่องของ ‘เรา’

ก่อนจะมาเป็นแบรนด์เสื้อผ้า Patagonia เคยขายเครื่องมือสำหรับการปีนเขามาก่อน โดย อีวอง ชูนาร์ด หนุ่มน้อยที่หลงรักการปีนเขาเป็นชีวิตจิตใจได้ลองทำลิ่มปีนเขาด้วยตนเองจากการตีเหล็กเก่าๆ ที่หาได้ และในปี 1957 เขาก็เริ่มตระเวนขายสินค้าของตนให้กับมิตรสหายด้วยรถคันเล็ก

8 ปีต่อมา อีวองได้จับมือกับ Tom Frost เพื่อนรักนักปีนเขา พัฒนาสินค้าให้มีคุณภาพดีขึ้น ใช้งานง่ายขึ้น และเปิดธุรกิจอย่างจริงจังภายใต้ชื่อ Chouinard Equipment ที่ในปี 1970 ได้กลายเป็นร้านค้าอุปกรณ์ปีนเขาที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา

แต่พวกเขากลับพบว่าลิ่มปีนเขาของพวกเขาทำลายหน้าหิน 

ปัญหาดังกล่าวทำให้ Chouinard Equipment เริ่มตัดสินใจลดการผลิตและเปลี่ยนวิธีการผลิตเพื่อให้ลิ่มปีนเขาของพวกเขาไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างเคย แม้จุดเปลี่ยนนี้จะทำให้ยอดขายของบริษัทลดลงไปถึง 70% แต่ในเวลาต่อมา การเปลี่ยนแปลงนี้เองที่จุดประกายแคมเปญ ‘Clean Climbing’ ให้กับแบรนด์ เปลี่ยนให้แบรนด์หันมาทำธุรกิจที่ใส่ใจกับสิ่งแวดล้อมอย่างรอบด้านมากขึ้น และแน่นอน ผลตอบรับก็กลับมาดีขึ้นด้วยเช่นกัน

ในเวลาไล่เลี่ยกัน อีวองที่ได้ลองใส่เสื้อรักบี้ปีนเขาก็พบว่า เสื้อรักบี้นั้นมีผ้าหนาและมีคอเสื้อใหญ่ช่วยป้องกันคอจากเชือกปีนเขาที่อาจทำให้เป็นแผล อีวองจึงเริ่มนำเข้าเสื้อรักบี้มาขายในร้าน และต่อยอดไปสู่การตัดเย็บเสื้อเองโดยใช้วัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและใช้แรงงานที่เป็นธรรม

จนในที่สุดเมื่อปี 1973 อีวองก็ตัดสินใจแยกแบรนด์เสื้อผ้าของเขาออกมาภายใต้ชื่อ Patagonia เพื่อต่อยอดไลน์สินค้าไม่ให้ปนกับอุปกรณ์ปีนเขา และเป็นการเพิ่มฐานลูกค้าที่อาจไม่ได้สนใจการปีนเขาแต่ชอบทำกิจกรรมกลางแจ้งซึ่งถือเป็นอีกหนึ่งตลาดใหญ่ที่น่าจับตามอง

คำว่า Patagonia มาจากชื่อสถานที่ที่อีวองรัก ซึ่งเขาเคยไปร่วมทริป Fun Hogs ในปี 1968 กับ Doug Tompkins ซึ่งก็คือผู้ก่อตั้งแบรนด์ North Face และบริษัทเสื้อผ้า Espritในทศวรรษ 1960 โดยอีวองก็มองว่าธุรกิจของทอมป์กินส์เป็นต้นแบบสำหรับเขา

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอกที่อยู่ๆ ‘ช่างตีเหล็ก’ ทำลิ่มปีนเขาจะมาเป็น ‘ช่างทอผ้า’ ผลิตเสื้อเอาต์ดอร์ด้วยตัวเอง วิกฤตแรกของ Patagonia คือ มีเสื้อรักบี้คุณภาพต่ำค้างอยู่ในโรงงานที่ฮ่องกง จนเกือบทำให้บริษัทล้มละลายเลยทีเดียว “เราได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงว่า การทำธุรกิจตีเหล็กกับการทำธุรกิจเสื้อผ้านั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง” อีวองกล่าว

แต่ระหว่างทางของความยากๆ นี้เอง ประจวบเหมาะกับที่ครอบครัว ทอม ฟรอสต์ ที่ได้ร่วมหุ้นกับเขามาก่อนหน้านี้ก็ตัดสินใจขายหุ้นไป ทำให้อีวองเป็นเจ้าของกิจการเพียงผู้เดียว เขาก็เลยตัดสินใจวางรากฐานอะไรต่างๆ ให้แบรนด์ได้ พร้อมกับเรียนรู้การเป็นช่างทอผ้าไปในตัว

หลักการคือ Patagonia ได้อาศัยนวัตกรรมการผลิตมาสู่แฟชั่นเสื้อผ้าเอาต์ดอร์ เช่น การผลิตผ้าฟลีซ (fleece) หรือที่แบรนด์เรียกว่า Synchilla วัสดุฉนวนกันความร้อนที่ไม่อมน้ำและซักทำความสะอาดได้ง่าย เสื้อแจ็กเก็ตผ้าฟลีซรุ่นแรกๆ ทำมาจากผ้าที่เดิมตั้งใจจะนำไปผลิตเป็นผ้าคลุมฝารองนั่งชักโครก พอเข้าสู่ทศวรรษที่ 1990 Patagonia ได้เปลี่ยนมาผลิตผ้าฟลีซจากขวดพลาสติกรีไซเคิล  

จะเห็นว่าแม้แต่การเลือกวัตถุดิบและขั้นตอนการผลิตก็ยังเชื่อมโยงกับสิ่งแวดล้อม ด้วยความชื่นชอบอยู่กับธรรมชาติมาตลอดจนเห็นทั้งการเปลี่ยนแปลงและการบุกรุกทำลาย อีวองจึงตระหนักถึงการผลิตสินค้าที่กระทบสิ่งแวดล้อมมากกว่าใคร การผลิตเสื้อผ้าภายใต้ Patagonia จึงมีหลักการสำคัญผ่าน 4 หัวใจหลักของการทำแบรนด์ นั่นคือ

หนึ่ง–ทำสินค้าให้ดีที่สุด เพราะสินค้าที่มีคุณภาพดีจะสามารถส่งต่อไปได้จากรุ่นสู่รุ่น และหากใช้ไม่ได้แล้วสินค้าเหล่านั้นยังสามารถนำไปรีไซเคิลเพื่อให้เกิดสินค้าใหม่ได้อีกด้วย

สอง–เปลี่ยนกระบวนการผลิตให้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากที่สุดและดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะปกติแล้วการย้อมสีเสื้อและกระบวนการผลิตนี่แหละคือตัวการของปัญหาสิ่งแวดล้อม 

สาม–ทำธุรกิจที่ปกป้องสิ่งแวดล้อม ยื่นมือช่วยเขาแก้ปัญหาให้ได้มากที่สุด

และสี่–ทำธุรกิจให้สนุกและไม่หยุดพัฒนา

สี่หลักนี้เองที่ทำให้ Patagonia ใส่ใจกับการผลิตในทุกขั้นตอน ตั้งแต่การเลือกวัสดุของเสื้อผ้า ซึ่งแทบจะเป็นแบรนด์แรกๆ ที่หันมาสนใจการใช้โพลีเอสเตอร์รีไซเคิล ฝ้ายออร์แกนิก และให้ความสำคัญกับการค้าที่เป็นธรรม โดยการเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้แบรนด์ต้องเพิ่มค่าใช้จ่ายจากเดิมถึง 300%

รากของการยืนหยัดเพื่อความยั่งยืน

ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่อีวองในวัยล่วงเลยเข้า 70 กว่า วัยเกษียณที่ก็มีส่วนร่วมกับบริษัทที่ก่อตั้งมาบ้าง แต่ก็นับว่าน้อยเต็มที บางครั้งเขาย้ายไปใช้ชีวิตในบ้านกลางป่า ทำเบ็ดตกปลา ไปตกปลา เดินเล่น กลับมาตกปลาอีกรอบ ไม่ยอมใช้อีเมล มีโทรศัพท์ส่วนตัว แต่ไม่ได้ติดต่อกับใคร ทว่าสิ่งที่เขายังคงทำต่อไป คือคอยติดตามแถลงการณ์นโยบายสิ่งแวดล้อมจากนักการเมืองที่มาลงสมัครเป็นผู้นำระดับประเทศอยู่เสมอ

เมื่อช่วงปี 2014 หลังจากฮิลลารี คลินตัน ชิงตำแหน่งประธานาธิบดีกับโดนัลด์ ทรัมป์ (สมัยแรก) อีวองใช้ชีวิตในบ้านกลางป่า เปิดวิทยุฟังดีเบต เขามีความเห็นว่าทรัมป์เป็นผู้นำที่มีคุณสมบัติชั้นดีที่จะพาทุกคนไปสู่หายนะ (อย่างที่เรารู้ ทรัมป์ประกาศตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่า โลกร้อนไม่มีอยู่จริง) ส่วนคลินตันก็เพียงแค่โต้แย้งทรัมป์ว่า “โลกร้อนมีอยู่จริง และเราต้องตระหนักถึงปัญหา” แต่ไม่ได้พูดนโยบายอะไรของเดโมแครตมากนัก ยิ่งทำให้อีวองรู้สึกหัวเสีย “พูดแค่นี้เองน่ะเหรอ?” เขากล่าวตอบโต้กับวิทยุที่ส่งเสียงออกมา

อีวองเคยกล่าวว่า เขาน่าจะอยู่ในรายชื่อนักธุรกิจจอมป่วนในรัฐบาลโอบามาด้วย เพราะการเรียกร้องต่อนโยบายรักษาสิ่งแวดล้อม และด้วยรู้ตัวดีว่าพึ่งพาการจัดการกับภาครัฐได้ยาก เขาถึงได้กลายเป็นหนึ่งในนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมที่นำธุรกิจตัวเองออกมา ‘ลงมือทำ’ อะไรบางอย่างด้วยตัวเอง 

แนวคิดนี้ลงรากไปถึงระดับพนักงาน Patagonia ย้อนไปในปี 1974 พวกเขาเชื่อในพลังของการเปลี่ยนแปลงถึงขั้นที่พนักงานของบริษัทรวมตัวกันไปเข้าร่วมการประชุมสภาเมืองเพื่อหยุดการพัฒนาพื้นที่บริเวณแม่น้ำในเมือง Ventura ที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ Patagonia เพราะรู้ดีว่าการพัฒนานี้จะส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศในบริเวณนั้น การต่อสู้ครั้งนี้เกิดขึ้นร่วมกับชาวบ้านที่มีอุดมการณ์เดียวกันและพวกเขาก็เรียกร้องได้สำเร็จ

พลังในครั้งนั้นทำให้ Patagonia ตั้งใจอย่างยิ่งที่จะใช้ทรัพยากรของตัวเองเพื่อสนับสนุนคนรากหญ้าให้ได้มากที่สุด ในปี 1986 แบรนด์ได้ตัดสินใจสร้างสิ่งที่เรียกว่า ‘ภาษีโลก’ (Earth Tax) บริจาคเงิน 10% จากกำไรของปีนั้นๆ ให้กับองค์กรไม่แสวงผลกำไรที่ทำงานด้านสิ่งแวดล้อม (ซึ่งตอนนั้นยังไม่มีข้อตกลงระหว่างประเทศจ่ายเงินชดเชยการปล่อยมลภาวะต่อโลกด้วยซ้ำ) และต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นการบริจาค 1% ของรายได้ไม่ว่าจะได้กำไรหรือไม่ทุกปีผ่านแคมเปญ ‘1% for the Planet’ เพื่อเป็นต้นแบบให้แบรนด์อื่นๆ เห็นว่าการช่วยเหลือสิ่งแวดล้อมไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม จนถึงปัจจุบันแบรนด์ได้บริจาคเงินไปแล้วมากกว่า 140 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

บางคนอาจจะมีคำถามว่า ทั้งมีต้นทุนผลิตสินค้าเพิ่มจากการเลือกวัตถุดิบที่ใส่ใจสิ่งแวดล้อม แถมยังบริจาคเงินจากยอดขายให้องค์กรการกุศลไปด้วย แล้วบริษัทยังอยู่ได้จริงๆ หรือ?

ต้องเล่าตามตรงว่า Patagonia ก็เหมือนบริษัททั่วไปที่เผชิญกับปัญหาเงินครั้งใหญ่ในช่วงเศรษฐกิจถดถอย 

ด้วยความที่บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ยอดขายพุ่งจาก 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ มีการขยายธุรกิจและพึ่งพาเงินกู้หมุนเวียนจำนวนมาก จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงเศรษฐกิจถดถอยปี 1991 Patagonia ก็พบว่าบริษัทกำลังขยายกิจการเกินตัว ยอดขายลดลงอย่างน่าตกใจ พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์หมิ่นเหม่ต่อการล้มละลาย ธนาคารต่างปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือ ทั้งลดวงเงินสินเชื่อและเรียกคืนเงินกู้ฉุกเฉิน พวกเขาขาดสภาพคล่องอย่างหนัก ไม่มีเงินจ่ายพนักงานและซัพพลายเออร์จนถึงขั้นที่นักบัญชีของอีวองจะพาเขาไปพบกับตัวแทนกลุ่มมาเฟีย เสนอเงินกู้ให้โดยคิดอัตราดอกเบี้ย 18% 

“มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากครับ” อีวองให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร The New Yorker “ผมตระหนักได้ว่าเรากำลังเติบโตไปเพียงเพื่อจะเติบโตเท่านั้น ซึ่งมันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี” ท้ายที่สุดครอบครัวอีวองตัดสินใจกู้ยืมเงินจากเพื่อนคนหนึ่งและจากชาวอาร์เจนตินาบางกลุ่มที่ต้องการนำเงินออกจากประเทศของตัวเอง และบริษัทจำเป็นต้องเลิกจ้างพนักงานถึง 20% ด้วย

การเจอเรื่องยากๆ ในวัยกลางคนของอีวองทำให้เขาไม่สบายใจกับการเป็นนักธุรกิจมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะการประนีประนอมกับนโยบายต่างๆ ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้หลังจากบริษัทเคยประสบความสำเร็จด้วยยอดกำไรมหาศาล อีวองกลับมาทบทวนการทำธุรกิจอีกครั้ง

“ผมกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ต้องเป็นเจ้าของบริษัทมูลค่าพันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งมีพนักงานหลายพันคนคอยผลิตเสื้อผ้าที่ ‘ดูเหมือนชุดสำหรับกิจกรรมกลางแจ้ง’ ให้กับคนที่แค่ต้องการสร้างภาพลักษณ์เท่านั้น” เขากล่าวในการปราศรัยต่อพนักงานเมื่อต้นปี 1991 ระบุถึงความกังวลใจและปณิธานใหม่ของเขา ซึ่งต่อมาได้ถูกนำไปตีพิมพ์ในแค็ตตาล็อกของ Patagonia ในรูปแบบของแถลงการณ์ภายใต้หัวข้อ ‘หนึ่งร้อยปีข้างหน้า’ (The Next Hundred Years) โดยเน้นย้ำว่าบริษัทจะไม่ได้มุ่งมั่นถึงการเติบโตอย่างไร้ขีดจำกัด แต่จะยึดหลักการ ‘เติบโตอย่างค่อยเป็นค่อยไปและยั่งยืน’ 

แม้จะรู้แล้วว่าบริษัทต้องผ่านช่วงเวลาอันลำบากในช่วงเศรษฐกิจถดถอย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ Yvon เลือก ‘สิ่งที่ง่าย’ ต่อการทำธุรกิจ เขายังคงรักษารากเหง้าดั้งเดิมของแบรนด์ด้วยการทำ ‘สิ่งที่ถูกต้อง’ ต่อไป Patagonia ยังคงบริจาคเงินทุก 1 เปอร์เซ็นต์จากยอดขายให้องค์กรด้านสิ่งแวดล้อม ไม่ว่าปีนั้นจะได้กำไรหรือไม่ก็ตาม 

“แนวคิดแบบทุนนิยมคือการสร้างบริษัทให้เติบโตและมุ่งเน้นการทำกำไรให้ได้มากที่สุด จากนั้นเมื่อขายกิจการออกไปแล้วค่อยผันตัวมาเป็นนักการกุศล แต่เราเชื่อว่าบริษัทมีความรับผิดชอบที่จะต้องทำสิ่งเหล่านี้ไปตลอดเส้นทาง เพื่อประโยชน์ของพนักงานและเพื่อประโยชน์ของโลกใบนี้” Yvon กล่าว

นอกจากนี้แบรนด์ยังให้ความสำคัญไกลไปจนถึงปลายทางของเสื้อผ้าทุกตัว อย่างในปี 2012 Patagonia ก็ได้เปิดตัว ‘Worn Wear’ ซึ่งเป็นจุดรับซื้อเกียร์ปีนเขาเก่าของ Patagonia จากลูกค้าเพื่อนำไปต่อชีวิตใหม่ และบริการซ่อมเสื้อผ้าในร้าน Patagonia สาขาต่างๆ ทั่วโลก ชวนให้ลูกค้านำสินค้าที่ขาดมาซ่อมเพื่อเป็นการยืดอายุการใช้งาน ในบางโอกาส Worn Wear ยังจัดกิจกรรมแลกเปลี่ยนเสื้อผ้า และขายสินค้ามือสองเพื่อลดการผลิตใหม่และการบริโภคที่เกินจำเป็นด้วย

การตลาดแบบยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

ถึงจะจริงจังเรื่องสิ่งแวดล้อม แต่ขึ้นชื่อว่า ‘ทำธุรกิจ’ ก็ยังต้องทำการตลาด รักษาผลกำไร และผลิตสินค้ามาให้คนได้เลือกซื้ออยู่ดี ทว่า Patagonia ก็ยังหาจุดลงตัวของการขายสินค้าและการส่งต่อสิ่งแวดล้อมความยั่งยืนด้วยความสนุกได้อยู่ดี สะท้อนผ่านแคมเปญโฆษณาต่างๆ ของแบรนด์

โดยเฉพาะแคมเปญที่ถูกพูดถึงมากที่สุด คือ ‘Don’t Buy This Jacket’ โฆษณา Black Friday ในปี 2011 ที่ลงในนิตยสาร The New York Times

ลองนึกภาพตามว่า ช่วง Black Friday คือโอกาสทองของผู้บริโภคและคนทำธุรกิจที่จะสร้างยอดขายได้มหาศาล หน้าไทม์ไลน์ บิลบอร์ด หรือโฆษณารอบตัวเราเต็มไปด้วยข้อความเรียกร้องให้เราวิ่งเข้าห้างสรรพสินค้าหรือช็อปแบรนด์เพื่อซื้อสินค้าให้ได้เร็วและมากที่สุด แต่กลับมีแบรนด์เสื้อผ้าเอาต์ดอร์มาบอกว่า “อย่าซื้อเสื้อฉันนะ!” สวนกระแสบริโภคนิยมสุดๆ

‘Don’t Buy This Jacket’ โชว์ภาพของเสื้อแจ็กเก็ตฟลีซรุ่น R2 และข้อความยาวยืดว่าทำไมเราถึงไม่ควรซื้อแจ็กเก็ตของ Patagonia ทั้งปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ถูกปล่อย น้ำที่ถูกใช้ และพลังงานต่างๆ ที่เสียไป แถมยังย้ำให้คิดดีๆ อีกครั้งก่อนตัดสินใจซื้อ ส่วนหนึ่งของโฆษณายังเขียนไว้ด้วยว่า “…เพราะ Patagonia อยากทำธุรกิจไปอีกนาน และอยากให้โลกเป็นที่ที่น่าอยู่สำหรับเด็กๆ รุ่นหลัง เราจึงเลือกทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับธุรกิจอื่นๆ ในวันนี้ เราขอชวนให้คุณซื้อน้อยลง และคิดให้ดีก่อนจะจ่ายเงินซื้อแจ็กเก็ตตัวนี้ และสินค้าอื่นๆ”

หลังตีพิมพ์โฆษณานี้กลายเป็นที่พูดถึงไปทั่ว ซึ่งสิ่งที่น่าตกใจก็คือแทนที่ผู้คนจะหยุดการซื้อเสื้อตามความตั้งใจของแบรนด์ โฆษณาชิ้นนั้นกลับทำให้ยอดขายของ Patagonia พุ่งพรวดเหยียบสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ และในปีต่อมาก็ยังเติบโตขึ้น สูงกว่าที่แบรนด์คาดการณ์ไว้เสียอีก

นี่ไม่ใช่เพราะผู้บริโภคกำลังท้าทายคำขอของแบรนด์ แต่นี่คือแรงสนับสนุนที่ส่งต่อไปยังสิ่งที่ Patagonia กำลังตั้งใจทำ เพราะท่ามกลางเทรนด์รักษ์โลกที่แบรนด์เสื้อผ้าพยายามบอกว่าตัวเองใส่ใจสิ่งแวดล้อม (ซึ่งบ่อยครั้งคือการฟอกเขียว) แต่ Patagonia พูดเรื่องนี้อย่างสม่ำเสมอและจริงใจถึงขั้นที่ขอให้ลูกค้าตัวเองเลิกซื้อเสื้อผ้า ยิ่งทำให้ผู้บริโภคไว้ใจว่าแบรนด์ลงมือทำในสิ่งที่พวกเขาเชื่อ และเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เสียไปจะได้สินค้าที่รู้ที่มาที่ไปและเงินเหล่านั้นจะถูกนำไปต่อยอดจนกลายเป็นประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อม 

“ทุกอย่างที่เราทำขับเคลื่อนมากจากพันธกิจของเราที่อยากจะทำสินค้าให้มีคุณภาพมากที่สุด สร้างผลกระทบต่อโลกให้น้อยที่สุด เราอยากให้แบรนด์ของเราเป็นแรงบันดาลใจและเป็นส่วนหนึ่งในการหาทางออกให้กับปัญหาสิ่งแวดล้อม” Casey Sheahan ซีอีโอของ Patagonia ในขณะนั้นกล่าว

ธุรกิจที่มีโลกเป็นหุ้นส่วน

ถ้าทั้งหมดที่กล่าวมานี้ยังทำให้คุณคิดว่า Patagonia ยังจริงจังไม่พอ เราก็ขอบอกเลยว่า Patagonia ทำได้มากกว่านั้น

ในปี 2022 Yvon ได้ตัดสินใจเปลี่ยนโครงสร้างธุรกิจของเขาใหม่ทั้งหมด โดยแยกโครงสร้างออกเป็นสองส่วน คือ Patagonia Purpose Trust ที่ถือหุ้นให้สิทธิออกเสียงคิดเป็น 2 เปอร์เซ็นต์ของแบรนด์ โดยมีหน้าที่หลักคือการกำกับดูแลแบรนด์ ตัดสินใจเรื่องการบริหาร และคอยมองหาแนวทางเพื่อให้แบรนด์คงความเชื่อของตัวเองได้ตลอดไป

อีก 98 เปอร์เซ็นต์ซึ่งเป็นส่วนใหญ่ถูกยกให้เป็นของ Holdfast Collective ที่จะใช้เงินทั้งหมดในส่วนนี้หลังจัดการค่าใช้จ่ายด้านการผลิตแล้วเพื่อสนับสนุนงานด้านการปกป้องสิ่งแวดล้อมและความหลากหลายทางธรรมชาติ เพื่อสร้างการเติบโตในสังคมต่างๆ ให้ได้เร็วและมากที่สุด ซึ่งนี่จะดำเนินควบคู่ไปกับโครงการ ‘1% for the Planet’ ที่แบรนด์ทำอยู่ตลอดมา

การเปลี่ยนแปลงนี้ยังยึดไว้ด้วยอุดมการณ์เดิม เพราะแบรนด์ย้ำชัดว่าการเปลี่ยนมาใช้เงินสนับสนุนสิ่งแวดล้อมในรูปแบบใหม่ ไม่ได้หมายความว่าแบรนด์จะต้องผลิตสินค้าให้มากขึ้นเพื่อให้ขายได้ดีขึ้น ทุกๆ อย่างจะยังคงเดิม เหมือนความตั้งใจเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้วที่ Patagonia เกิดขึ้น

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ Patagonia ยังคงแสดงความจริงใจต่อทั้งผู้บริโภคและสิ่งแวดล้อม

ตั้งแต่ปี 2025 เป็นต้นมา เสื้อผ้าทั้งหมดของ Patagonia ไม่ใส่สารสังเคราะห์ PFAS ที่ใช้เพื่อเคลือบผิวผ้าให้กันน้ำ กันคราบ

90 เปอร์เซ็นต์ของสินค้า มาจากแรงงงานที่เป็นธรรมและได้รับการรับรอง

ขนเป็ดทั้งหมดที่ใช้ในเสื้อผ้าของ Patagonia สามารถสืบหาต้นตอได้ไปถึงฟาร์มที่ผลิต

สินค้ากว่า 99 เปอร์เซ็นต์ของแบรนด์มาจากวัสดุที่คัดสรรแล้วว่าเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมหรือวัสดุรีไซเคิล

นี่แหละที่ทำให้ Patagonia แตกต่าง

แล้วแบบนี้เราจะไม่อยากสนับสนุน Patagonia ได้อย่างไร

อ้างอิง

Tagged:

Writer

มีพี่น้องเป็นหมา 3 ตัว และพบว่าเพลงปลุกใจหาได้จากเพลย์ลิสต์ K-pop Daebak

You Might Also Like